Wojna w Bośni i Hercegowinie zakończyła się kilka lat temu. Nie oznacza to jednak poprawy położenia romskich dzieci. Społeczność romska wciąż walczy o uznanie i poszanowanie praw najmłodszych, w tym prawa do edukacji.

Sarajewo, 26 sierpnia 2003: Liczba żebrzących romskich dzieci na ulicach Bośni i Hercegowiny stale wzrasta. Są one pozbawione możliwości edukacji a tym samym lepszej przyszłości. Romowie należą do najbardziej upośledzonej grupy mniejszościowej w Bośni. Wyjątkowa mniejszość bez swego miejsca w Europie wszędzie napotyka głęboko zakorzenione, bezzasadne uprzedzenia, rasizm i odrzucenie.

Badania przeprowadzone przez UNICEF i brytyjski oddział organizacji "Ratujmy dzieci" ujawniły, że w niektórych regionach kraju prawie 100% Romów pozostaje bez pracy. Aż 80% romskich dzieci nie uczęszcza do szkoły. Te, które się kształcą, szybko porzucają edukację, zmuszone do pracy na własne utrzymanie lub pozbawione środków na kontynuowanie nauki. Przyczyną takiego stanu rzeczy nie jest słabo rozbudowana infrastruktura szkolnictwa, lecz uprzedzenia i dyskryminacja lokalnych służb społecznych. W efekcie tylko nielicznym dzieciom udaje się uciec z ulicy.

Powracający romscy uchodźcy wojny bośniackiej napotkali taką samą niechęć jak przed wojną. Lokalne władze brak zainteresowania dziećmi romskimi tłumaczą niedostatkami infrastruktury i koniecznością rozwiązania innych palących problemów. Jedynie pomoc organizacji pozarządowych wspieranych przez UNICEF umożliwia dzieciom uchodźców powrót do szkół.

W latach 1999-2001 UNICEF, przy wsparciu organizacji "Wizja świata", rozpoczął wspieranie programów edukacyjnych dla romskich dzieci. Nowo tworzone klasy oferują nauczanie i opiekę psychologiczną, zastępując normalne szkoły w okresie powolnego procesu asymilacji dzieci romskich do normalnego toku nauki. Edukacja bez takiego przygotowania jest utrudniona. Dzieci romskie są bite przez rówieśników i wstydzą się mówić we własnym języku.

Przygotowanie do szkoły jest najważniejszym krokiem, aby umożliwić dyskryminowanym dzieciom sprostanie wymaganiom wyższego szczebla nauki. Jedynie wzrost ilości zasobów i wsparcia do zmiany postaw, zwyczajów i zachowania na każdym poziomie społeczeństwa umożliwi romskim dzieciom rozwój, porzucenie ulicy i kontynuowanie edukacji.